Przygotowanie nowej farmy SharePoint Server SE
Praktyczny przewodnik po przygotowaniu nowej farmy SharePoint Server SE. Poznaj wymagania infrastruktury i SQL Server, zasady projektowania topologii, instalacji oraz konfiguracji usług, aplikacji webowych i zabezpieczeń przed migracją.
1. Wprowadzenie: zakres i założenia budowy farmy SharePoint Server SE
Przygotowanie nowej farmy SharePoint Server Subscription Edition (SE) to budowa środowiska, które organizacja będzie samodzielnie utrzymywać, zabezpieczać i rozwijać. Celem nie jest więc wyłącznie uruchomienie SharePointa, lecz stworzenie platformy dopasowanej do konkretnych potrzeb: publikacji treści intranetowych, współpracy zespołowej, zarządzania dokumentami lub obsługi rozwiązań biznesowych opartych na SharePoint.
Farma SharePoint to logiczna całość obejmująca jeden lub więcej serwerów SharePoint, wspólną konfigurację oraz powiązane usługi i bazy danych. Nie jest pojedynczą witryną ani portalem. Stanowi środowisko, w którym takie rozwiązania mogą działać, dlatego decyzje podjęte na początku wpływają na ich późniejszą dostępność, bezpieczeństwo i możliwości rozbudowy.
SharePoint Server SE a usługa chmurowa
SharePoint Server SE jest produktem serwerowym wdrażanym w infrastrukturze zarządzanej przez organizację — lokalnej lub hostowanej. W odróżnieniu od SharePoint Online nie jest gotową usługą SaaS, której warstwę infrastrukturalną utrzymuje Microsoft. Odpowiedzialność za aktualizacje, kopie zapasowe, monitorowanie i odtwarzanie środowiska pozostaje po stronie organizacji lub wskazanego przez nią operatora.
Edycja Subscription Edition jest rozwijana w modelu ciągłego dostarczania aktualizacji i podlega zasadom Modern Lifecycle Policy. Nie oznacza to jednak automatycznego utrzymywania farmy w aktualnym stanie. Regularne aktualizowanie środowiska należy traktować jako stały element jego eksploatacji, a nie jednorazowe zadanie wykonywane podczas wdrożenia. Nie należy również zakładać pełnej zgodności funkcjonalnej z SharePoint Online — wybór platformy powinien wynikać z potrzeb organizacji i wymagań używanych rozwiązań.
Zakres budowy nowego środowiska
W tym artykule przyjmujemy, że powstaje nowa farma, a nie że istniejąca instalacja jest aktualizowana. Zakres obejmuje przygotowanie środowiska i uruchomienie podstaw platformy, na których będzie można udostępniać witryny oraz usługi użytkownikom. Sama budowa farmy nie oznacza jeszcze zakończenia wdrożenia portalu, obiegu dokumentów czy aplikacji biznesowej.
Jeżeli nowa farma ma zastąpić wcześniejsze środowisko, migrację należy potraktować jako odrębny zakres prac. Przeniesienie treści, ocena zgodności rozszerzeń oraz przełączenie użytkowników wymagają własnego planu i kryteriów odbioru. Podobnie integracje z systemami zewnętrznymi lub usługami Microsoft 365 nie wynikają automatycznie z uruchomienia SharePoint Server SE.
Założenia, które warto uzgodnić na początku
Przed rozpoczęciem prac należy ustalić przede wszystkim:
- Przeznaczenie platformy — jakie potrzeby biznesowe ma obsługiwać i które funkcje są niezbędne na start.
- Przewidywaną skalę wykorzystania — kto będzie korzystał ze środowiska, jakiego rodzaju treści będą przechowywane i jak szybko może rosnąć ich ilość.
- Wymagania organizacyjne — jakie zasady ochrony informacji, zgodności i ciągłości działania mają zastosowanie.
- Odpowiedzialność i kryteria odbioru — kto przejmie utrzymanie farmy oraz po spełnieniu jakich warunków środowisko zostanie uznane za gotowe do planowanego użycia.
Tak określony zakres pozwala oddzielić wymagania niezbędne do uruchomienia platformy od funkcji przewidzianych na później. Daje też podstawę do podejmowania decyzji technicznych bez budowania środowiska nadmiernie rozbudowanego albo niewystarczającego do rzeczywistych zadań.
2. Wymagania techniczne i planowanie: systemy operacyjne, role serwerów, sieć, TLS/certyfikaty, konta i uprawnienia
Przygotowanie infrastruktury pod SharePoint Server Subscription Edition (SE) wymaga uzgodnienia wymagań z administratorami Windows Server, Active Directory, sieci i bezpieczeństwa. W Cognity często słyszymy pytania, jak praktycznie podejść do planowania takiego środowiska — odpowiadamy na nie także na blogu. Zanim rozpocznie się instalacja, należy zatwierdzić wersje systemów, przeznaczenie serwerów, zasady komunikacji oraz model uprawnień. Pozwala to uniknąć sytuacji, w której gotowe maszyny wymagają przebudowy z powodu niezgodnego systemu, blokad sieciowych lub restrykcyjnych zasad domenowych.
System operacyjny i zasoby serwerów
Wersję Windows Server należy dobierać do aktualnych wymagań SharePoint Server SE oraz planowanego poziomu aktualizacji produktu. Dokumentacja Microsoft wskazuje obsługiwane wydania Windows Server, w tym 2019, 2022 i 2025; przy wyborze trzeba sprawdzić również ewentualny wymagany poziom aktualizacji SharePoint. Sama dostępność nowego systemu operacyjnego nie oznacza, że można go użyć z dowolnym, starszym nośnikiem instalacyjnym.
SharePoint Server SE obsługuje instalacje Windows Server z interfejsem Desktop Experience oraz Server Core, zgodnie z wymaganiami dla danej wersji systemu. Desktop Experience ułatwia lokalną administrację graficzną, natomiast Server Core ogranicza liczbę zainstalowanych składników i wymaga większego wykorzystania narzędzi zdalnych oraz PowerShell. Wybór powinien uwzględniać kompetencje zespołu, sposób monitorowania i zgodność narzędzi utrzymaniowych.
Procesor, pamięć RAM i przestrzeń dyskową trzeba zaplanować według przewidywanego obciążenia, a nie wyłącznie minimalnych wymagań instalacyjnych. Istotne są liczba aktywnych użytkowników, zakres usług, wolumen dokumentów oraz wykorzystanie wyszukiwania. Na serwerach SharePoint należy pozostawić miejsce na pliki programu, aktualizacje, dane tymczasowe i logi diagnostyczne. W środowisku wirtualnym zasoby muszą być faktycznie dostępne — nadmierne współdzielenie CPU lub presja na pamięć hosta mogą pogorszyć działanie farmy mimo poprawnych parametrów maszyn wirtualnych.
Role serwerów i zakres odpowiedzialności
Już na etapie zamawiania infrastruktury należy określić, jakie zadania będą realizowały poszczególne serwery. Mechanizm MinRole pomaga utrzymać zestaw uruchomionych usług zgodny z przypisaną rolą. Podstawowe rozróżnienie obejmuje:
- Front-end — obsługę żądań użytkowników i ruchu do aplikacji internetowych.
- Application — wykonywanie zadań aplikacyjnych i obsługę usług zaplecza.
- Distributed Cache — utrzymywanie rozproszonej pamięci podręcznej wykorzystywanej przez SharePoint.
- Search — realizację funkcji wyszukiwania, jeżeli są przewidziane w zakresie wdrożenia.
Dostępne są również role współdzielone i rola niestandardowa. Ta ostatnia daje większą swobodę, ale przenosi odpowiedzialność za właściwe rozmieszczenie usług na administratora. Na tym etapie wystarczy ustalić potrzebne funkcje i wymagania zasobowe; liczba serwerów oraz ich rozmieszczenie należą do projektu topologii.
Active Directory, DNS i komunikacja sieciowa
Serwery SharePoint należy przygotować do pracy w domenie Active Directory. Trzeba potwierdzić poprawne rozwiązywanie nazw DNS, dostęp do kontrolerów domeny oraz synchronizację czasu. Rozbieżności czasu mogą zakłócać uwierzytelnianie, a błędy DNS powodować problemy pozornie niezwiązane z siecią.
Przed instalacją warto opracować macierz komunikacji: źródło, cel, protokół, port i uzasadnienie połączenia. Powinna ona obejmować ruch użytkowników, komunikację między serwerami SharePoint, dostęp do SQL Server, usług domenowych, źródeł aktualizacji oraz punktów weryfikacji certyfikatów. Nie należy ograniczać reguł wyłącznie do HTTPS ani zakładać, że wewnątrz farmy można bezpiecznie dopuścić cały ruch.
Należy także uzgodnić docelowe nazwy DNS, sposób korzystania z serwerów proxy i ewentualnego urządzenia równoważącego obciążenie. Szczególnej uwagi wymagają połączenia między SharePoint a SQL Server: stabilność i niskie opóźnienia są ważniejsze niż sama deklarowana przepustowość łącza.
TLS i przygotowanie certyfikatów
Dla ruchu użytkowników należy zaplanować HTTPS, a politykę protokołów oprzeć na mechanizmach wspieranych przez wszystkie elementy rozwiązania. TLS 1.2 powinien stanowić podstawowy punkt odniesienia; możliwość użycia nowszej wersji zależy między innymi od systemu operacyjnego i urządzeń pośredniczących. Wyłączanie starszych protokołów wymaga wcześniejszego sprawdzenia zależności i integracji.
Certyfikaty muszą obejmować docelowe nazwy usług w polu SAN, mieć właściwe przeznaczenie i pochodzić z urzędu zaufanego przez klientów oraz odpowiednie serwery. Trzeba zapewnić kompletny łańcuch zaufania i dostęp do mechanizmów sprawdzania unieważnienia. Plan powinien wskazywać również właściciela certyfikatów, sposób ochrony kluczy prywatnych oraz procedurę odnowienia. Jeśli TLS jest kończony na urządzeniu pośredniczącym, należy osobno określić ochronę połączenia do serwerów SharePoint.
Konta, uprawnienia i zasady bezpieczeństwa
Przed wdrożeniem należy rozdzielić konta administratorów, konto instalacyjne, konto farmy oraz tożsamości przeznaczone dla usług i pul aplikacji. Nie należy używać jednego konta do wszystkich zadań ani nadawać kontom usługowym członkostwa w grupie Domain Admins. Uprawnienia potrzebne do instalacji nie powinny automatycznie stawać się stałymi uprawnieniami operacyjnymi.
Dla każdej tożsamości trzeba ustalić właściciela, przeznaczenie, wymagany zakres dostępu i zasady zmiany hasła. Mechanizm rotacji musi być zgodny ze sposobem zarządzania kontem przez SharePoint — zmiana hasła wyłącznie w Active Directory może przerwać działanie zależnych usług. Należy również zweryfikować wpływ zasad GPO i narzędzi ochrony systemu na prawa logowania, uruchamianie usług oraz administrację zdalną, bez osłabiania zabezpieczeń całej domeny.
3. Wymagania i przygotowanie SQL Server: wersje, konfiguracja instancji, bazy, HA/DR, storage i bezpieczeństwo
SQL Server przechowuje konfigurację farmy SharePoint Server Subscription Edition, zawartość witryn oraz dane wielu aplikacji usługowych. Jego wydajność i dostępność bezpośrednio wpływają na działanie platformy. Przygotowanie warstwy bazodanowej powinno więc obejmować nie tylko instalację silnika, lecz także konfigurację zasobów, zasady tworzenia baz, ochronę danych i sprawdzony sposób odtwarzania środowiska.
Wersja i edycja SQL Server
Wśród wersji obsługiwanych przez SharePoint Server SE znajdują się SQL Server 2019 z aktualizacją CU5 lub nowszą oraz SQL Server 2022. Przed wdrożeniem należy sprawdzić aktualną macierz zgodności Microsoft dla wybranego wydania SharePoint, SQL Server i systemu operacyjnego. Minimalny obsługiwany poziom aktualizacji nie powinien być traktowany jako docelowy standard utrzymania — nowe środowisko warto budować na aktualnym, przetestowanym poziomie poprawek.
Wybór edycji Standard lub Enterprise zależy przede wszystkim od wymaganej skali, limitów zasobów oraz mechanizmów wysokiej dostępności. Nie należy zakładać, że funkcje Always On działają identycznie w obu edycjach.
| Edycja | Zastosowanie i ograniczenia |
|---|---|
| Standard | Może wystarczyć dla środowisk mieszczących się w jej limitach zasobów. W zakresie grup dostępności oferuje Basic Availability Groups z istotnymi ograniczeniami, w tym jedną bazą na grupę. |
| Enterprise | Zapewnia szersze możliwości skalowania i pełne grupy dostępności Always On, przydatne przy ochronie wielu baz tworzących zaplecze farmy. |
Konfiguracja instancji przed utworzeniem farmy
Dla środowiska produkcyjnego warto wydzielić instancję SQL Server przeznaczoną dla SharePoint. Ułatwia to kontrolowanie obciążenia, planowanie aktualizacji i diagnozowanie problemów. Sama osobna instancja nie gwarantuje jednak izolacji wydajnościowej, jeśli współdzieli procesory, pamięć lub storage z innymi intensywnie wykorzystywanymi systemami.
- Ustaw MAXDOP na 1. Jest to wymagane ustawienie instancji SQL Server obsługującej SharePoint. Nie należy stosować tutaj ogólnych zaleceń dotyczących równoległości zapytań dla innych aplikacji.
- Skonfiguruj max server memory. Pozostaw pamięć dla systemu operacyjnego, agentów zabezpieczeń, narzędzi kopii zapasowych oraz innych składników działających na serwerze. Wartość powinna wynikać z rzeczywistego przydziału zasobów.
- Zweryfikuj kolację. Instancja powinna używać kolacji niewrażliwej na wielkość liter. Bazy SharePoint korzystają z Latin1_General_CI_AS_KS_WS; ich tworzenie należy pozostawić obsługiwanym mechanizmom SharePoint, zamiast narzucać ustawienia przez ręczne zakładanie pustych baz.
- Przygotuj tempdb. Ustal początkowy rozmiar, równomierne rozmiary plików danych i przyrosty. Liczbę plików dobierz do zasobów oraz obserwowanej konkurencji o alokacje, zamiast bezwarunkowo stosować zasadę jednego pliku na każdy procesor logiczny.
Przed uruchomieniem konfiguratora farmy trzeba również potwierdzić dostępność instancji z serwerów SharePoint, poprawność rozwiązywania jej nazwy i działanie połączeń na ustalonym porcie SQL.
Bazy danych: rozmiary, przyrosty i utrzymanie
Zaplecze SharePoint obejmuje bazę konfiguracji, bazę zawartości Administracji centralnej, bazy zawartości witryn oraz bazy wymagane przez wybrane aplikacje usługowe. Mają one różne profile obciążenia i tempo wzrostu. Nie należy przydzielać wszystkim identycznego rozmiaru początkowego ani traktować ich jako jednego zbioru o jednakowych wymaganiach odtworzeniowych.
Dla plików danych i dzienników transakcyjnych zaplanuj rozmiary początkowe oraz przyrosty określone w MB, a nie procentowo. Autogrowth powinien zabezpieczać przed nieprzewidzianym wzrostem, a nie zastępować zarządzania pojemnością. Wymagane są alerty dotyczące wolnego miejsca, wzrostu plików i nieudanych kopii zapasowych. Rutynowe zmniejszanie baz przez shrink nie jest właściwą metodą odzyskiwania przestrzeni.
Nie zmieniaj ręcznie schematu baz SharePoint, nie dodawaj własnych indeksów ani nie aktualizuj danych bezpośrednio poleceniami SQL. Procedury utrzymaniowe DBA powinny uwzględniać mechanizmy SharePoint oraz zalecenia Microsoft, zamiast automatycznie stosować uniwersalny zestaw zadań do wszystkich baz.
HA/DR i kopie zapasowe
Wysoka dostępność nie zastępuje kopii zapasowych. HA ogranicza przerwy spowodowane awarią komponentu, natomiast DR określa sposób odzyskania działania po poważniejszym zdarzeniu, takim jak utrata lokalizacji. Backup pozwala dodatkowo wrócić do wcześniejszego stanu danych — czego sama replika nie zapewnia, ponieważ może również przejąć niepożądane zmiany.
Przed wyborem rozwiązania określ RPO, czyli dopuszczalną utratę danych wyrażoną w czasie, oraz RTO — dopuszczalny czas odtworzenia usługi.
| Mechanizm | Podstawowe zastosowanie |
|---|---|
| Always On Availability Groups | Ochrona wybranych baz przez repliki. Wymaga sprawdzenia obsługi poszczególnych baz SharePoint i zaplanowania połączeń przez listener. |
| Failover Cluster Instance | Ochrona dostępności instancji SQL. Nie usuwa potrzeby zabezpieczenia warstwy storage, od której zależy klaster. |
| Kopie zapasowe i odtwarzanie | Odzyskiwanie danych do dostępnego punktu w czasie oraz odbudowa po utracie baz lub infrastruktury. |
Bazy objęte grupami dostępności wymagają modelu odzyskiwania FULL i odpowiedniego przygotowania kopii zapasowych. W tym modelu regularne kopie dziennika transakcyjnego są również niezbędne do kontrolowania jego wzrostu. Test odtworzenia powinien obejmować nie tylko przywrócenie plików baz, lecz także potwierdzenie działania SharePoint. Nie wolno zakładać, że samo odtworzenie bazy konfiguracji wystarczy do odbudowy farmy.
Storage i bezpieczeństwo danych
Storage należy dobierać według opóźnień, wymaganej liczby operacji wejścia/wyjścia, przepustowości i przewidywanego wzrostu danych — nie tylko pojemności. Pliki danych, dzienniki transakcyjne i tempdb mają odmienne charakterystyki pracy. Ich rozdzielenie powinno zapewniać rzeczywistą separację obciążeń; osobne litery dysków na tej samej przeciążonej macierzy nie rozwiązują problemu wydajności.
Dostęp do instancji ogranicz do wymaganych serwerów i administratorów. Konto wykonujące tworzenie farmy powinno mieć wymagane role serwerowe dbcreator i securityadmin; stałe nadawanie sysadmin „na wszelki wypadek” jest niewłaściwe. Pozostałe uprawnienia należy nadawać zgodnie z przeznaczeniem kont i obsługiwanymi procedurami SharePoint.
Uwzględnij szyfrowanie połączeń z SQL Server oraz, jeśli wymagają tego zasady ochrony danych, szyfrowanie baz i kopii zapasowych. Przy wykorzystaniu TDE trzeba zabezpieczyć także certyfikaty i klucze niezbędne do odtworzenia. Kopie przechowuj poza podstawowym obszarem awarii, z kontrolą dostępu i ochroną przed usunięciem. Gotowość warstwy SQL potwierdza dopiero udany test przywrócenia danych, a nie sam poprawny status zadania backupu.
4. Projekt topologii i architektury farmy: single-server vs multi-tier, HA, środowiska DEV/TEST/PROD
Projekt topologii SharePoint Server Subscription Edition powinien odpowiadać na dwa odrębne pytania: jakiej wydajności potrzebuje środowisko oraz jakie przerwy w jego działaniu są akceptowalne. Farma obsługująca niewielu użytkowników może wymagać redundancji, jeśli wspiera krytyczny proces biznesowy. Z kolei rozbudowane środowisko testowe nie zawsze musi zapewniać wysoką dostępność. Liczba użytkowników jest więc jednym z parametrów projektu, a nie samodzielnym kryterium wyboru architektury. W Cognity omawiamy projektowanie topologii farmy zarówno od strony technicznej, jak i praktycznej — z uwzględnieniem wymagań i ograniczeń środowisk, z którymi pracują uczestnicy szkoleń.
Single-server czy architektura wieloserwerowa?
W wariancie single-server wszystkie role SharePoint działają na jednym serwerze, w roli MinRole Single-Server Farm. Określenie to dotyczy warstwy SharePoint — nie oznacza automatycznie umieszczenia SQL Server na tej samej maszynie. Taka topologia upraszcza utrzymanie, ale skupia obsługę żądań użytkowników, zadania aplikacyjne i wyszukiwanie w jednym miejscu. Awaria lub wyłączenie tego serwera powoduje niedostępność całej warstwy SharePoint.
Architektura multi-tier rozdziela odpowiedzialności między serwery lub grupy serwerów. Pozwala niezależnie zwiększać zasoby przeznaczone na obsługę ruchu użytkowników i przetwarzanie w tle, a także ograniczać wpływ awarii pojedynczego węzła. Sam podział ról nie zapewnia jednak wysokiej dostępności: jeżeli dana funkcja nadal zależy od jednego serwera, pozostaje on pojedynczym punktem awarii.
| Kryterium | Single-server | Multi-tier |
|---|---|---|
| Typowe zastosowanie | Środowiska deweloperskie, demonstracyjne i proste testy funkcjonalne | Środowiska produkcyjne oraz testy wymagające odwzorowania architektury produkcyjnej |
| Skalowanie | Przede wszystkim zwiększanie zasobów jednego serwera; dalszy rozwój wymaga zmiany topologii | Dodawanie serwerów i rozbudowa wybranych warstw |
| Odporność na awarie | Brak redundancji warstwy SharePoint | Możliwa po zapewnieniu nadmiarowości ról i pozostałych zależności |
| Utrzymanie | Mniej elementów, ale prace serwisowe bezpośrednio wpływają na dostępność | Większa złożoność, lecz możliwość projektowania prac z ograniczeniem przestojów |
Rozmieszczenie ról i założenia wysokiej dostępności
Przy podziale funkcji warto wykorzystać MinRole, czyli mechanizm przypisujący serwerom określone role operacyjne. Do wyboru są role dedykowane oraz role łączone, pozwalające ograniczyć liczbę maszyn. Przykładem zwartej topologii z redundancją warstwy SharePoint są cztery serwery: dwa z rolą Front-end with Distributed Cache i dwa z rolą Application with Search. Przy większych obciążeniach rozdzielenie tych funkcji na dedykowane serwery daje większą swobodę skalowania.
Powielenie ról jest punktem wyjścia do HA, a nie potwierdzeniem jego osiągnięcia. Projekt musi uwzględniać nadmiarowość komponentów usług, w szczególności odpowiednią topologię Search, oraz równoważenie ruchu kierowanego do serwerów front-end. Dostępność zależy także od warstwy bazodanowej i infrastruktury wspólnej; ich pojedyncze punkty awarii mogą zniwelować korzyści z rozbudowy farmy.
Redundantne maszyny należy rozmieścić w różnych domenach awarii, na przykład na różnych hostach wirtualizacyjnych. Trzeba również przewidzieć zapas wydajności: po utracie jednego węzła pozostałe powinny utrzymać uzgodniony poziom obsługi. Wysoka dostępność nie zastępuje przy tym odtwarzania awaryjnego — redundancja serwerów nie chroni sama w sobie przed utratą danych ani awarią całej lokalizacji.
Rozdzielenie środowisk DEV, TEST i PROD
DEV, TEST i PROD należy projektować jako odrębne farmy, a nie jedynie osobne kolekcje witryn w tej samej farmie. Kolekcje współdzielą infrastrukturę i konfigurację farmy, więc nie izolują produkcji od skutków aktualizacji, wdrażania rozwiązań czy zmian administracyjnych.
- DEV służy do tworzenia i wstępnej weryfikacji rozwiązań. Zwykle może mieć uproszczoną topologię, w tym jeden serwer SharePoint, jeśli zakres prac nie wymaga testowania zachowania rozproszonego.
- TEST służy do sprawdzania zmian przed wdrożeniem produkcyjnym. Powinien odzwierciedlać istotne cechy PROD, zwłaszcza podział ról, integracje i wersje oprogramowania. Wiarygodne testy wydajności oraz przełączania awaryjnego wymagają także odpowiednio reprezentatywnej infrastruktury.
- PROD powinien mieć topologię wynikającą z wymagań dostępności, przewidywanego obciążenia i zasad utrzymania, z zasobami chronionymi przed niekontrolowanym wpływem środowisk nieprodukcyjnych.
Dokument projektu powinien wskazywać rozmieszczenie ról, domeny awarii, sposób obsługi utraty pojedynczego węzła oraz dopuszczalne uproszczenia w DEV i TEST. Dzięki temu różnice między środowiskami są świadomą decyzją, a nie niespodzianką ujawnioną podczas wdrożenia na produkcję.
5. Instalacja i konfiguracja SharePoint Server SE: prerequisites, instalacja binariów, tworzenie farmy i konfiguracja centralna
Instalację SharePoint Server Subscription Edition należy rozdzielić na trzy etapy: przygotowanie składników wymaganych przez produkt, wdrożenie binariów oraz konfigurację farmy. To rozróżnienie ma znaczenie operacyjne: samo zainstalowanie SharePoint nie tworzy farmy ani nie dołącza serwera do istniejącego środowiska. Dopiero konfiguracja wiąże serwer z bazą konfiguracji i uruchamia odpowiednie składniki platformy.
Na tym etapie powinny być już zatwierdzone role serwerów, przygotowana instancja SQL Server oraz ustalone konta i uprawnienia. Instalacja realizuje przyjęty projekt — nie powinna być momentem na doraźne decyzje dotyczące architektury.
Przygotowanie wymaganych składników
Na każdym serwerze przeznaczonym do uruchamiania SharePoint należy wykonać narzędzie Microsoft SharePoint Products Preparation Tool, dostępne w pakiecie instalacyjnym jako prerequisiteinstaller.exe. Narzędzie włącza i konfiguruje wymagane role oraz funkcje Windows Server, a także instaluje niezbędne komponenty dodatkowe. Należy uruchomić je z podwyższonymi uprawnieniami.
W środowisku z dostępem do odpowiednich źródeł internetowych instalator może pobierać zależności automatycznie. Przy ograniczonym dostępie do sieci trzeba wcześniej przygotować pakiety zgodne z dokumentacją SharePoint Server SE i wskazać ich lokalizacje za pomocą obsługiwanych parametrów instalatora. Jeżeli funkcje systemowe wymagają dodatkowego źródła plików, należy zapewnić również dostęp do właściwych składników Windows Server.
Przygotowanie serwera może wymagać ponownego uruchomienia systemu i kontynuowania pracy narzędzia. Do instalacji binariów należy przejść dopiero po poprawnym zakończeniu wszystkich wymaganych operacji. W przypadku błędu trzeba sprawdzić dziennik instalatora i usunąć przyczynę; ręczne pomijanie niespełnionej zależności nie jest właściwą metodą przygotowania serwera.
Instalacja binariów i ujednolicenie wersji
Instalator SharePoint Server SE należy uruchomić przy użyciu przygotowanego konta instalacyjnego. Po podaniu klucza produktu i zaakceptowaniu warunków licencji trzeba zweryfikować lokalizacje instalacji, w tym katalog przewidziany dla plików indeksu wyszukiwania, jeżeli będzie wykorzystywany na danym serwerze. Warto zachować spójny układ katalogów na serwerach pełniących te same role.
Po skopiowaniu plików instalator proponuje uruchomienie kreatora konfiguracji. Można ten krok odłożyć, aby najpierw doprowadzić serwer do docelowego poziomu aktualizacji. W nowym wdrożeniu pozwala to uniknąć tworzenia farmy na starszych binariach i jej natychmiastowego aktualizowania.
Przed konfiguracją należy zainstalować zaplanowane pakiety językowe oraz wymagane dla przyjętego poziomu aktualizacji pakiety SharePoint. Kolejność i zakres instalacji muszą odpowiadać dokumentacji konkretnego wydania. Wszystkie serwery dołączane do farmy powinny mieć zgodny poziom produktu, aktualizacji i zainstalowanych pakietów językowych. Nie należy traktować samego komunikatu o zakończeniu instalacji aktualizacji jako potwierdzenia wykonania późniejszych czynności konfiguracyjnych.
Utworzenie farmy na pierwszym serwerze
Farmę można utworzyć za pomocą SharePoint Products Configuration Wizard albo odpowiednio przygotowanego skryptu PowerShell. Kreator jest wygodny przy pojedynczym wdrożeniu, natomiast automatyzacja ułatwia powtarzalność i dokumentowanie parametrów. W obu przypadkach trzeba świadomie wskazać te same podstawowe ustawienia.
Na pierwszym serwerze należy wybrać utworzenie nowej farmy. Konfiguracja obejmuje przede wszystkim:
- Instancję SQL Server i nazwę bazy konfiguracji — zgodne z przygotowanym środowiskiem bazodanowym i przyjętą konwencją nazewniczą.
- Konto dostępu do bazy danych, czyli konto farmy — nie należy utożsamiać go z kontem administratora wykonującego instalację.
- Hasło zabezpieczające farmę, czyli passphrase — używane między innymi podczas dołączania kolejnych serwerów; należy przechowywać je w zatwierdzonym repozytorium sekretów.
- Rolę serwera — wynikającą z projektu topologii i przyjętego sposobu wykorzystania MinRole.
- Ustawienia witryny Administracji centralnej — w tym port oraz metodę uwierzytelniania przewidzianą dla tego interfejsu.
W trakcie konfiguracji powstają baza konfiguracji oraz baza zawartości Administracji centralnej. Konfigurowane są również lokalne składniki SharePoint. Operacja może powodować restart usług, o czym kreator informuje przed rozpoczęciem pracy. Nie należy jej przerywać ani równolegle uruchamiać drugiego procesu konfiguracji na tym samym serwerze.
Dołączanie kolejnych serwerów
Na pozostałych serwerach, po przygotowaniu zależności i binariów, należy wybrać dołączenie do istniejącej farmy. Trzeba wskazać instancję SQL Server, wybrać właściwą bazę konfiguracji, podać passphrase i przypisać rolę zgodną z projektem. Utworzenie nowej bazy konfiguracji oznaczałoby zbudowanie odrębnej farmy, a nie rozszerzenie istniejącej.
Najbezpieczniej dołączać serwery kolejno, po każdym kroku sprawdzając wynik konfiguracji i obecność serwera w Administracji centralnej. Ułatwia to wychwycenie problemów z łącznością, uprawnieniami lub zgodnością zainstalowanych składników.
Konfiguracja centralna i kontrola wyniku
Po zakończeniu konfiguracji należy otworzyć Administrację centralną. Dostępny w niej Farm Configuration Wizard jest innym narzędziem niż kreator, który utworzył farmę. Służy do dalszego uruchamiania wybranych usług i składników. W kontrolowanym wdrożeniu można go pominąć i skonfigurować aplikacje usługowe osobno, zamiast automatycznie tworzyć zestaw komponentów niezgodny z projektem.
W ramach podstawowej konfiguracji centralnej warto ustawić strefę czasową właściwą dla zespołu administracyjnego w dokumentacji operacyjnej, natomiast w samej farmie skoncentrować się na ustawieniach diagnostyki: lokalizacji i retencji dzienników ULS oraz limitach ich wykorzystania przestrzeni dyskowej. Poziom szczegółowości logowania powinien umożliwiać diagnostykę bez stałego generowania nadmiernej ilości danych.
Odbiór tego etapu powinien potwierdzić dostępność Administracji centralnej, poprawną listę serwerów i ich ról oraz brak oczekujących działań konfiguracyjnych w statusie uaktualnienia. Należy także przejrzeć raporty instalacji produktów i poprawek oraz komunikaty narzędzia Health Analyzer. Przy niepowodzeniu konfiguracji punktem wyjścia są dzienniki PSConfig i ULS, standardowo dostępne w katalogu %COMMONPROGRAMFILES%\Microsoft Shared\Web Server Extensions\16\LOGS.
Rezultatem jest działająca, zweryfikowana baza środowiska SharePoint: serwery należą do właściwej farmy, konfiguracja została zakończona, a interfejs administracyjny jest dostępny. Nie oznacza to jeszcze gotowości do udostępniania witryn użytkownikom — aplikacje usługowe i aplikacje internetowe wymagają odrębnej konfiguracji.
6. Konfiguracja usług i aplikacji usługowych w SharePoint Server SE
Po utworzeniu farmy należy uruchomić usługi odpowiadające wymaganym funkcjom biznesowym. Nie warto tworzyć wszystkich aplikacji usługowych tylko dlatego, że są dostępne w administracji centralnej. Każda z nich oznacza dodatkowe zależności, uprawnienia i zadania utrzymaniowe. Managed Metadata wspiera spójną klasyfikację treści, User Profile dostarcza dane profili użytkowników, a Search umożliwia indeksowanie i wyszukiwanie informacji. Zakres konfiguracji powinien wynikać z tego, które z tych funkcji rzeczywiście będą wykorzystywane.
Usługa, aplikacja usługowa i połączenie — trzy różne elementy
W SharePoint należy odróżnić instancję usługi działającą na serwerze od aplikacji usługowej, która udostępnia określoną funkcjonalność i przechowuje jej konfigurację. Trzecim elementem jest połączenie z aplikacją usługową, określane również jako proxy. To ono pozwala aplikacjom internetowym korzystać z danej funkcji za pośrednictwem odpowiedniej grupy połączeń.
Samo utworzenie aplikacji usługowej nie oznacza więc, że będzie ona dostępna dla wszystkich witryn. Trzeba zweryfikować wymagane instancje usług, stan aplikacji oraz jej połączenie. Przygotowanie grup połączeń jest częścią tego etapu; przypisanie ich do aplikacji internetowych należy wykonać podczas konfiguracji tych aplikacji.
Konta usługowe i tożsamości pul aplikacji
Konta przeznaczone dla pul aplikacji usługowych należy zarejestrować w SharePoint jako konta zarządzane. Ułatwia to kontrolowanie tożsamości używanych przez farmę i obsługę zmian haseł. Nie oznacza jednak, że każde konto wykorzystywane przez usługę pełni tę samą funkcję: tożsamość puli aplikacji, konto importujące dane z katalogu i konto dostępu do indeksowanych treści mają odmienne zadania oraz wymagania dotyczące uprawnień.
- Nie używaj konta farmy jako uniwersalnej tożsamości usług. Dla pul aplikacji usługowych przeznacz odrębne konta zgodnie z przyjętym modelem bezpieczeństwa.
- Rozdzielaj konta tam, gdzie istnieje granica uprawnień lub odpowiedzialności. Osobna pula i osobne konto dla każdej aplikacji usługowej nie są automatycznie konieczne; zwiększają również narzut administracyjny i zużycie zasobów.
- Nie zmieniaj ręcznie tożsamości usług SharePoint w konsoli usług Windows ani tożsamości pul w IIS. Korzystaj z obsługiwanych mechanizmów administracji centralnej lub poleceń SharePoint PowerShell.
Konta wykonawcze nie powinny otrzymywać uprawnień administratora domeny ani stałych uprawnień administratora lokalnego wyłącznie na potrzeby działania aplikacji usługowych.
Managed Metadata — wspólna taksonomia
Managed Metadata Service Application warto przygotować, gdy biblioteki i listy mają korzystać ze wspólnego słownika pojęć, na przykład kategorii dokumentów, obszarów organizacyjnych lub typów spraw. Zarządzane zestawy terminów ograniczają rozbieżności w nazewnictwie i ułatwiają późniejsze filtrowanie oraz wyszukiwanie treści.
Po utworzeniu aplikacji i jej połączenia należy wyznaczyć administratorów magazynu terminów oraz osoby odpowiedzialne za poszczególne grupy. Uprawnienia do zarządzania taksonomią warto delegować właścicielom informacji, zamiast pozostawiać każdą zmianę administratorowi farmy. W ustawieniach połączenia trzeba świadomie wskazać domyślny magazyn słów kluczowych i magazyn dla zestawów terminów tworzonych na poziomie kolekcji witryn, szczególnie jeśli farma korzysta z kilku aplikacji Managed Metadata.
User Profile — tylko przy zaplanowanym wykorzystaniu profili
User Profile Service Application należy skonfigurować, jeśli rozwiązanie ma korzystać z właściwości profili, danych organizacyjnych, witryn osobistych lub funkcji wyszukiwania osób. Samo uwierzytelnianie użytkowników w SharePoint nie wymaga tej aplikacji usługowej.
Kluczową decyzją jest sposób zasilania profili. SharePoint Active Directory Import obsługuje import danych z Active Directory do SharePoint, ale nie jest mechanizmem synchronizacji dwukierunkowej. Bardziej złożone scenariusze integracyjne mogą wymagać zewnętrznego rozwiązania, takiego jak Microsoft Identity Manager, po zweryfikowaniu jego zgodności i cyklu wsparcia. Nie należy zakładać dostępności wbudowanej usługi User Profile Synchronization znanej ze starszych wydań SharePoint.
Konfiguracja powinna obejmować zakres importowanych jednostek organizacyjnych, filtry, mapowanie właściwości i harmonogram. Konto importu musi mieć wymagane uprawnienia katalogowe. Pierwszy import należy sprawdzić pod kątem kompletności danych oraz wykluczenia kont technicznych i innych kont nieobjętych zakresem profili.
Search — konfiguracja indeksowania i dostępu do wyników
Search Service Application jest potrzebna, jeśli użytkownicy mają wyszukiwać treści za pomocą mechanizmów SharePoint. Jej utworzenie nie kończy konfiguracji: trzeba zweryfikować aktywną topologię wyszukiwania, stan komponentów, źródła zawartości oraz harmonogramy indeksowania. Rozmieszczenie komponentów powinno odpowiadać wcześniej przyjętej architekturze farmy.
Konto dostępu do zawartości nie jest tożsamością puli aplikacji Search. Służy do odczytywania indeksowanych zasobów i powinno otrzymać uprawnienia niezbędne do tego zadania, bez prawa ich modyfikowania. Dla źródeł wymagających innych poświadczeń można zastosować odpowiednie reguły przeszukiwania.
Po udostępnieniu docelowych źródeł zawartości należy wykonać pierwsze pełne przeszukiwanie i przeanalizować dziennik przeszukiwania. Odbiór funkcjonalny powinien obejmować nie tylko obecność dokumentów w wynikach, lecz także przycinanie wyników zgodnie z uprawnieniami użytkownika. Testy trzeba przeprowadzić na kontach o różnym poziomie dostępu — poprawny wynik na koncie administratora nie potwierdza jeszcze prawidłowego działania wyszukiwania dla pozostałych użytkowników.
7. Konfiguracja Web Applications i kolekcji witryn: IIS, SSL bindings, AAM, uwierzytelnianie, polityki i limity
Aplikacja internetowa (Web Application) wyznacza w SharePoint Server SE granicę konfiguracji adresów dostępu, uwierzytelniania oraz części ustawień bezpieczeństwa. Kolekcja witryn jest natomiast jednostką organizacji treści, z własnymi administratorami, uprawnieniami i limitem przestrzeni. Rozdzielenie tych poziomów pozwala uniknąć dwóch skrajności: tworzenia osobnej aplikacji dla każdego zespołu albo umieszczania wszystkich zasobów w jednej aplikacji mimo odmiennych wymagań dostępu.
Podział na aplikacje internetowe i kolekcje witryn
Osobną aplikację internetową warto utworzyć wtedy, gdy potrzebne są niezależne ustawienia uwierzytelniania, polityki dostępu lub izolacja procesu przez odrębną pulę aplikacji. Jeżeli różnice dotyczą przede wszystkim właścicieli treści, struktury uprawnień i limitów pojemności, zwykle wystarczy wydzielenie kolekcji witryn. Osobna kolekcja witryn nie oznacza osobnej witryny IIS ani odrębnego procesu roboczego.
Przed utworzeniem kolekcji należy ustalić docelowy adres, szablon witryny, język i administratorów odpowiedzialnych za jej utrzymanie. W modelu opartym na ścieżkach kolekcje powstają pod adresem aplikacji, w ramach skonfigurowanych ścieżek zarządzanych. Kolekcje oparte na nazwach hostów pozwalają przypisywać im odrębne nazwy DNS w jednej aplikacji. Wybór modelu wpływa na sposób zarządzania adresami i powinien poprzedzać udostępnienie środowiska użytkownikom.
Powiązanie z IIS i konfiguracja HTTPS
Aplikację internetową należy tworzyć za pomocą mechanizmów SharePoint — w Administracji centralnej lub przez PowerShell. SharePoint zakłada albo wykorzystuje wskazaną witrynę IIS i wiąże ją z konfiguracją farmy. Ręczne utworzenie witryny wyłącznie w IIS nie tworzy aplikacji SharePoint i nie zastępuje tego procesu.
Dla dostępu HTTPS trzeba zapewnić zgodność adresu aplikacji, nazwy hosta, portu oraz powiązania SSL w IIS. Certyfikat przypisany do powiązania musi obejmować nazwę używaną przez klientów, a konfiguracja powinna być spójna na wszystkich serwerach obsługujących ruch danej aplikacji. Jeżeli kilka witryn HTTPS współdzieli adres IP i port, należy uwzględnić obsługę SNI. Przy urządzeniu pośredniczącym kończącym TLS trzeba dodatkowo zweryfikować sposób przekazywania ruchu do SharePoint, aby nie powodować błędnych przekierowań ani generowania adresów HTTP dla użytkowników korzystających z HTTPS.
Alternate Access Mappings i adresy publiczne
Alternate Access Mappings (AAM) określają relację między adresami, pod którymi żądania docierają do SharePoint, a publicznymi adresami używanymi przez aplikację. Mają znaczenie zwłaszcza wtedy, gdy adres widoczny dla użytkownika różni się od adresu po stronie wewnętrznej infrastruktury. AAM nie tworzą rekordów DNS, nie przypisują certyfikatów i nie konfigurują powiązań IIS. Te elementy muszą być zgodne, ale każdy pełni inną funkcję.
Strefy, takie jak Default, Intranet czy Extranet, umożliwiają udostępnienie tej samej aplikacji przez różne punkty dostępu, również z odmiennymi ustawieniami uwierzytelniania. Ich nazwy są etykietami konfiguracji, a nie automatycznym podziałem sieci na strefy bezpieczeństwa. Rozszerzenie aplikacji na kolejną strefę nie tworzy kopii treści. Dla kolekcji opartych na nazwach hostów adresami zarządza się mechanizmami przeznaczonymi dla tego modelu, a nie standardowymi mapowaniami AAM.
Uwierzytelnianie i uprawnienia
SharePoint Server SE korzysta z uwierzytelniania opartego na oświadczeniach. W środowiskach domenowych typowym wyborem jest uwierzytelnianie Windows, wykorzystujące NTLM lub Kerberos. Integracja z zewnętrznym dostawcą tożsamości może wykorzystywać zaufanego dostawcę SAML albo OpenID Connect. Metodę należy dobrać do źródła tożsamości i sposobu dostępu, a następnie skonfigurować dla odpowiedniej strefy aplikacji.
Uwierzytelnienie potwierdza tożsamość, lecz samo w sobie nie nadaje dostępu do dokumentów. Uprawnienia do treści najlepiej przydzielać przez grupy SharePoint i odpowiednio zarządzane grupy katalogowe. Dostęp anonimowy należy pozostawić wyłączony, jeżeli nie wynika z jawnego wymagania biznesowego. Jego dopuszczenie na poziomie aplikacji nie oznacza jeszcze udostępnienia wszystkich witryn anonimowym odbiorcom.
Polityki aplikacji i limity kolekcji
Polityki użytkowników aplikacji internetowej pozwalają nadawać lub odmawiać uprawnień w szerszym zakresie niż pojedyncza kolekcja witryn. Powinny służyć kontrolowanym wyjątkom administracyjnym, a nie zastępować codziennego zarządzania dostępem. Szczególnej ostrożności wymagają szerokie uprawnienia odczytu lub pełnej kontroli, ponieważ mogą zapewnić dostęp niezależnie od lokalnych ustaleń właścicieli witryn.
Dla kolekcji warto zdefiniować szablony przydziałów obejmujące maksymalną przestrzeń i próg ostrzegawczy. Trzeba również wskazać osoby odpowiedzialne za reakcję na ostrzeżenia. Zmiana szablonu nie aktualizuje automatycznie przydziałów kolekcji, którym przypisano go wcześniej.
Na poziomie aplikacji należy świadomie ustawić maksymalny rozmiar przesyłanych plików oraz zasady blokowania typów plików. Limit pojedynczego pliku, pojemność kolekcji i próg widoku listy rozwiązują różne problemy. Próg widoku listy nie określa maksymalnej liczby przechowywanych elementów; ogranicza kosztowne operacje. Zamiast podnosić go bez analizy, należy projektować indeksy i filtrowane widoki.
Weryfikacja przed udostępnieniem
Odbiór konfiguracji powinien obejmować wejście przez każdy docelowy adres, poprawność certyfikatu i przekierowań, logowanie zwykłego użytkownika oraz próbę dostępu kontem bez uprawnień. Warto także sprawdzić przesyłanie dokumentów, otwieranie ich w aplikacjach klienckich i działanie limitów. Test wykonany wyłącznie kontem administratora nie potwierdza, że aplikacja jest prawidłowo przygotowana do pracy użytkowników.
8. Bezpieczeństwo, hardening i dobre praktyki operacyjne
Nowa farma SharePoint Server Subscription Edition powinna zostać przygotowana nie tylko do przyjęcia danych, lecz także do bezpiecznego utrzymania. Przed rozpoczęciem migracji potrzebne są: zatwierdzony standard konfiguracji, procedura aktualizacji, monitoring oraz sprawdzony sposób odtworzenia środowiska. Poprawne uruchomienie farmy nie oznacza jeszcze gotowości operacyjnej — tę potwierdzają testy i udokumentowane procedury.
Baseline bezpieczeństwa i kontrola zmian
Baseline to uzgodniony, wersjonowany wzorzec konfiguracji, względem którego można wykrywać niepożądane zmiany. Powinien obejmować ustawienia zabezpieczeń systemu i SharePoint, zasady dostępu administracyjnego, audyt oraz dopuszczone wyjątki. Hardening jest natomiast procesem ograniczania powierzchni ataku: usuwania zbędnych komponentów, wyłączania niepotrzebnych funkcji i zawężania dostępu do elementów zarządzających farmą.
Zalecenia bezpieczeństwa należy stosować z uwzględnieniem wymagań produktu. Mechaniczne wdrożenie restrykcyjnych polityk systemowych może zakłócić działanie usług, komunikację między serwerami lub wykonywanie zadań administracyjnych. Każdą zmianę trzeba najpierw sprawdzić poza produkcją, a wyjątki opisać wraz z uzasadnieniem, właścicielem i terminem przeglądu. Dotyczy to również wyjątków dla oprogramowania antywirusowego — powinny wynikać z aktualnych zaleceń Microsoft, a nie z ogólnego wyłączania ochrony.
Aktualizacje jako kontrolowany proces
Utrzymanie SharePoint Server SE wymaga regularnego przeglądu aktualizacji oraz komunikatów bezpieczeństwa. Harmonogram powinien uwzględniać także system operacyjny i pozostałe zależności farmy, ale pilne poprawki bezpieczeństwa wymagają osobnej oceny ryzyka, zamiast automatycznego odkładania ich do kolejnego standardowego okna serwisowego.
Przed wdrożeniem należy sprawdzić dokumentację konkretnego wydania, wymagane pakiety, znane problemy oraz przewidzianą kolejność czynności. Instalacja pakietów aktualizacyjnych nie zawsze kończy proces — trzeba również przeprowadzić wymagany etap konfiguracji i aktualizacji farmy, a następnie zweryfikować stan serwerów oraz baz. Testy po zmianie powinny obejmować logowanie, dostęp do treści, zapis dokumentów i najważniejsze procesy biznesowe. Nie należy zakładać, że powrót do poprzedniego stanu będzie możliwy przez zwykłe odinstalowanie poprawki.
Automatyzacja PowerShell i standardy nazewnictwa
PowerShell warto wykorzystywać do powtarzalnych kontroli, raportowania konfiguracji i zatwierdzonych czynności utrzymaniowych. Skrypty powinny być przechowywane w repozytorium, podlegać przeglądowi oraz sprawdzać warunki wstępne przed wykonaniem zmian. Tam, gdzie to możliwe, ponowne uruchomienie skryptu nie powinno tworzyć duplikatów ani powodować dodatkowych modyfikacji.
Automatyzacja musi zapewniać obsługę błędów i czytelny zapis wykonanych operacji, bez ujawniania haseł czy innych sekretów. Konwencja nazewnicza powinna z kolei pozwalać rozpoznać środowisko i przeznaczenie obiektu. Należy stosować ją konsekwentnie w skryptach, zadaniach administracyjnych, raportach i dokumentacji, z poszanowaniem ograniczeń nazw obowiązujących w poszczególnych komponentach.
Monitoring, który prowadzi do działania
Monitoring powinien wykrywać zarówno niedostępność, jak i stopniowe pogarszanie działania farmy. Oprócz zasobów serwerowych warto obserwować czas odpowiedzi, błędy aplikacyjne, wykonywanie zadań czasomierza, ważność certyfikatów oraz wyniki kopii zapasowych. SharePoint Health Analyzer, dzienniki ULS i dzienniki zdarzeń Windows dostarczają uzupełniających się informacji; żadne z tych źródeł samo nie daje pełnego obrazu.
Każdy istotny alert powinien mieć właściciela, próg reakcji i procedurę postępowania. Retencję logów należy dobrać tak, aby umożliwiała analizę incydentów bez ryzyka zapełnienia dysków, a dostęp do nich ograniczyć ze względu na możliwą obecność danych wrażliwych. Skuteczność backupu potwierdza okresowy test odtworzenia, nie sam komunikat o powodzeniu zadania.
Staging, snapshoty i plan rollback przed migracją
Środowisko staging służy do próbnego przeprowadzenia migracji i odbioru rozwiązania w warunkach możliwie zbliżonych do docelowych. Powinno pozwolić zmierzyć czas operacji, sprawdzić integralność treści i przetestować procedury administracyjne. Jeżeli wykorzystuje dane produkcyjne, wymaga odpowiedniej ochrony oraz odizolowania integracji, które mogłyby wysyłać rzeczywiste powiadomienia lub modyfikować systemy zewnętrzne.
Snapshot maszyny wirtualnej nie zastępuje spójnej kopii zapasowej farmy i jej danych. Niezależne cofnięcie jednego serwera może pozostawić środowisko w stanie niespójnym z bazami SQL. Migawki można uwzględniać wyłącznie w scenariuszu zgodnym z wymaganiami SharePoint, SQL Server i platformy wirtualizacyjnej, z zapewnieniem spójności odtwarzanych komponentów.
Plan rollback powinien określać warunki przerwania migracji, osobę podejmującą decyzję, graniczny czas wycofania i sposób przywrócenia dostępu do środowiska źródłowego. Musi też rozstrzygać, co stanie się ze zmianami zapisanymi już w nowej farmie. Próbna migracja powinna zatem obejmować nie tylko przełączenie użytkowników, ale również sprawdzenie, czy powrót jest wykonalny w zaakceptowanym czasie i przy dopuszczalnej utracie danych. W Cognity łączymy teorię z praktyką — dlatego zagadnienia przygotowania farmy do bezpiecznej eksploatacji rozwijamy także w formie ćwiczeń na szkoleniach.
Najczęściej zadawane pytania i odpowiedzi odnośnie Przygotowanie nowej farmy SharePoint Server SE
Przed instalacją SharePoint Server SE trzeba przygotować zgodną infrastrukturę, projekt ról serwerów oraz wymagania dotyczące dostępności i bezpieczeństwa. Wersję Windows Server należy sprawdzić względem planowanego poziomu aktualizacji SharePoint. Potrzebne są również działająca domena Active Directory, poprawny DNS, synchronizacja czasu i uzgodnione reguły komunikacji sieciowej. Zasoby procesora, pamięci i dysków powinny odpowiadać przewidywanemu obciążeniu, a nie jedynie minimum instalacyjnemu.
Liczba serwerów farmy SharePoint Server SE wynika z obciążenia, zakresu usług i wymaganej odporności na awarie. Jeden serwer SharePoint może wystarczyć do prac deweloperskich lub prostych testów, ale jego wyłączenie zatrzymuje całą warstwę SharePoint. Architektura wieloserwerowa pozwala rozdzielać i powielać role. Wysoka dostępność wymaga dodatkowo odpowiedniej konfiguracji usług, równoważenia ruchu oraz zabezpieczenia SQL Server i pozostałych zależności infrastrukturalnych.
SQL Server dla SharePoint SE wymaga obsługiwanej wersji, ustawienia MAXDOP na 1 oraz zaplanowania zasobów i ochrony danych. Przed utworzeniem farmy należy:
- zweryfikować zgodność wersji i aktualizacji z dokumentacją Microsoft;
- ustawić limit pamięci, przygotować tempdb oraz rozmiary i przyrosty plików;
- potwierdzić łączność z serwerów SharePoint i wymagane uprawnienia;
- skonfigurować kopie zapasowe i przetestować odtwarzanie.
Tworzenie baz należy pozostawić obsługiwanym mechanizmom SharePoint.
Konto farmy SharePoint nie powinno być wspólną tożsamością dla instalacji, administracji i wszystkich usług. Należy rozdzielić konto instalacyjne, konto farmy oraz konta przeznaczone dla usług i pul aplikacji. Uprawnienia potrzebne podczas wdrożenia nie powinny automatycznie pozostawać stałymi uprawnieniami operacyjnymi. Kontom usługowym nie należy nadawać członkostwa w Domain Admins, a zmianami ich haseł trzeba zarządzać zgodnie z mechanizmami SharePoint.
Instalacja SharePoint Server SE nie tworzy automatycznie farmy — instaluje jedynie pliki produktu. Farmę zakłada się później za pomocą SharePoint Products Configuration Wizard lub odpowiedniego skryptu PowerShell. Konfiguracja obejmuje między innymi wskazanie SQL Server, konta farmy, passphrase i roli serwera. Na kolejnych maszynach wybiera się dołączenie do istniejącej farmy, a nie tworzenie nowej bazy konfiguracji.
Utworzenie Search Service Application nie wystarcza do uruchomienia wyszukiwania bez konfiguracji indeksowania i połączenia z aplikacją internetową. Trzeba sprawdzić aktywną topologię Search, stan komponentów, źródła zawartości oraz uprawnienia konta przeszukiwania. Następnie należy wykonać pierwsze pełne przeszukiwanie i przeanalizować jego dziennik. Testy na kontach o różnych uprawnieniach powinny potwierdzić zarówno obecność dokumentów w wynikach, jak i ograniczenie wyników do dozwolonych treści.
Konfiguracja AAM nie wystarcza do uruchomienia HTTPS w SharePoint SE. Mapowania określają relację między adresami docierających żądań a adresami publicznymi, ale nie tworzą rekordów DNS ani powiązań SSL w IIS. Potrzebny jest również zaufany certyfikat obejmujący nazwę używaną przez klientów. Jeśli TLS kończy się na urządzeniu pośredniczącym, trzeba sprawdzić ochronę połączenia do SharePoint oraz poprawność przekierowań.
Gotowość produkcyjną farmy SharePoint SE potwierdzają testy funkcjonalne, bezpieczeństwa i odtwarzania, a nie samo działanie Administracji centralnej. Odbiór powinien obejmować:
- logowanie zwykłego użytkownika, odczyt i zapis dokumentów;
- odmowę dostępu kontom bez uprawnień;
- poprawny stan konfiguracji serwerów i baz;
- działanie monitoringu oraz przypisanie odpowiedzialności za alerty;
- udany test przywrócenia danych i działania SharePoint.
Potrzebne są także udokumentowane procedury aktualizacji i reagowania na awarie.